Nummer 94


| februari - maart 2004


Een nieuw politiek project (Geert Orbie)<< Nummer 94

Alhoewel ik zelf, van in den beginne, steeds mijn bedenkingen heb gehad bij de N-VA, kan niet ontkend worden dat een aantal links-nationalisten, waaronder ook medewerkers aan dit tijdschrift, oprecht geloofd hebben dat het mogelijk was om deze partij op een radicaal Vlaams en progressief-democratisch spoor te brengen. De feiten geven hun nu definitief ongelijk. Reeds voordien waren de signalen nochtans overduidelijk. Op het congres waar de sociaal-economische lijn bepaald diende te worden, werden de neoliberale ideeën van Bart De Wever en co. er gewiekst doorgejaagd. Ook elke demarche tegen de ondemocratische werking van het huidige Europa werd monddood gemaakt. In de media werd elke suggestie dat de partij rechts-conservatief was ofwel zelf aangebracht ofwel zonder reactie getolereerd. De N-VA is nu finaal gezwicht voor de vleespotten van het establishment en is hierdoor ipso facto een belgicistische partij geworden. Onder de valse retoriek van het garanderen van de overleving van het democratisch Vlaams-nationalisme wordt dit juist vakkundig de nek omgewrongen. Mijn oorspronkelijke twijfels waren ingegeven door de Volksunie-oorsprong van veel N-VA-protagonisten. Hoe kon men als zogenaamde flamingant jarenlang meedraaien in een partij waarvan de kopstukken (m.n. Schiltz) de Vlaamse beweging hebben uitverkocht? Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat de monothematiek van het Vlaams-nationalisme zowel maatschappelijk als electoraal niet meer relevant is. Het voorbeeld van het Vlaams Blok ter extreem rechterzijde toont dat haar Vlaams discours slechts succesvol is wanneer het gekoppeld wordt aan andere thema's (bij het Blok vreemdelingen, onveiligheid, drugs, ...). De N-VA heeft dit nooit ingezien. Eerst was ze de partij voor zes miljoen Vlamingen, dan werd ze de partij van de tweeverdienende middenklassers en tenslotte is ze nu de partij geworden van de om hun parlementaire wedde vrezende salonflaminganten. De ultieme knieval voor het establishment is gebeurd, er is geen democratische Vlaams-nationale partij meer. In Brussel wordt er nu een lijst Vlaamse Democraten Brussel ingediend. Net zoals Meervoud wil deze lijst zich positioneren op het kruispunt tussen Vlaamse en sociale beweging. Misschien is, na jaren vergeefs pogen om de Vlaamsen wat linkser en linksen wat Vlaamser te maken, de tijd aangebroken voor een eigen Vlaams-radicaal en progressief partijpolitiek project. Leve de Vlaamse Democraten!